Enerverende terugreis

Zes minuten voor de wekker gaat word ik wakker van de zon, perfect. Ik ontbijt met een Fransman die vanaf Basel door  Europa fietst en een Duitser die de Oost- en Noordzeekust bezoekt met een 9-euro-ticket.

Mijn tassen zitten vol maar kunnen dicht, ook nadat ik lekkere broodjes voor onderweg heb gekocht die ik niet in de trein op kan eten.

Ik ben vroeg op het station. Omdat ik verwacht dat de regionale treinen van Lübeck naar Hamburg vol gaan zijn, wil ik dat stuk een uur vroeger dan mijn reisschema afleggen. Op het perron is het al behoorlijk druk en ik hoop tevergeefs dat deze mensen allemaal in de trein die hier eerder zal vertrekken stappen.

De eerste trein is 26 minuten te laat en ik zoek al uit of ik een extra kaartje voor de ICE die ook op dit traject blijkt te rijden kan boeken, al is de conducteur op het perron is overtuigd dat de regionalbahn nog wel komt. Hij heeft gelijk en iedereen op het perron past erin. Ik bedenk me dat mijn huissleutel precies onderin het enige stukje tas dat ik gister bij het inpakken niet omkeerde zit.

In Hamburg wacht ik hoog boven de drukte. Regionale treinen komen te laat aan en vertrekken nog later, omdat er eindeloos veel mensen uit en in moeten.

Mijn fiets en ik hebben een gereserveerde plek in een ICE, maar omdat de airco niet werkt moeten alle mensen uit het rijtuig. Met vier tassen heb ik daar geen zin in en ik hoop dat het niet verboden is te blijven zitten. Het is maar goed dat dat wel zo is. Ik dacht dat het best ging, treinen zonder airco, maar van dat halve uurtje ben ik toch een beetje van de leg.

Even voor Osnabrück ontdek ik op de deur bij de fietsen een sticker dat ie is afgesloten. Ietwat gestrest zoek ik de conducteur. Die vind ik niet, maar als ik na het doorzoeken van de halve trein terugkom in het fietsrijtuig zijn er wel twee andere fietsers die op hetzelfde station uit de trein willen. Zij zagen bij een eerdere stop dat de conducteur de deur van buitenaf openmaakte, en mocht hij daar niet zelf aan denken kan nu in elk geval één van ons drieën door een andere deur het perron op om hem te roepen. Op magische wijze verschijnt de conducteur net voor we in Osnabrück aankomen.

Op het perron voor de trein naar Amersfoort ontmoet ik een Nederlandse. Ze heeft in veel landen gefietst en gewoond. We zitten zo druk te praten dat de perronchef ons komt waarschuwen dat de trein er bijna aankomt en dat we nog naar het einde van het perron moeten lopen. Hij tilt hoffelijk onze fietsen in de trein.

Onderweg wisselen we nog meer verhalen uit. Na de grensovergang van Duitsland naar Nederland zijn mondkapjes niet meer verplicht en door de nieuwe locomotief valt de airco uit in het deel van de trein waar we zitten. Natuurlijk klets ik ook nog even met de andere Santosfietsers in deze trein.

Na een ijsje op station Amersfoort scheiden onze wegen. De trein naar Den Haag heeft vertraging en zal van een ander spoor vertrekken. Gelukkig ben ik zo laat bij de lift dat ik de tweede spoorwijziging juist meekrijg.

Gestoofd, gaar en met uiteindelijk slechts een kwartier vertraging fiets ik naar huis. Ik diep mijn huissleutel op uit mijn tas.

9 km en 3 treinen naar huis

1699 km in totaal

(Wil je mijn volgende fietsavontuur, in de meivakantie die ook in april is, niet missen? Geef je dan op als (e-mail)volger. Ik heb nog geen idee waar ik heen ga.)

Statten

Ik ben vroeg wakker en draai me nog eens om tot het zo warm is dat ik de tent uit drijf. Ik ben geen fan van half liggend aan- of omkleden en vaak trek ik mijn overkleding pas aan buiten de tent. Eerst de tent afbreken, dan volledig strippen en vervolgens in je lycra stappen zoals mijn fietsende buurman hier doet gaat mij wat ver.

Gisteravond dacht ik vanochtend te zwemmen in het natuurbad op de camping, maar ik heb geen zin.

Ik hoor veel mensen ruzie maken vandaag; wat is het heerlijk om alleen op vakantie te zijn. Ik maak alleen ruzie met mijn gps, nu ik hem weer eens opdiep uit mijn tas. Uiteindelijk fiets ik Lübeck binnen via een enigszins aantrekkelijke route.

Duitse mannen lijken erg gehecht aan hun haar, ook als dat andersom niet meer het geval is. Staartjes in baarden zijn altijd een ingewikkelde look en kunnen eigenlijk alleen als je direct afstamt van Vikingen.

Ik zet mijn tent zo op dat de zon hem morgenochtend zo snel mogelijk zal drogen en feliciteer mezelf dat ik hierover heb nagedacht.

Het is warm. Toch probeer ik vaart te maken zodat ik naar het centrum van Lübeck kan. Ik neem de stadsbus.

Alle gebouwen zijn mooi en het is goed dat de winkels dichtgaan. Tegenover de stoffenwinkel zit een Indiaas restaurant.

Na het eten ga ik terug naar de camping om mijn tassen vol te puzzelen. Het is te warm om eindeloos door de stad te slenteren, of misschien ben ik gewoon te moe.

24 km naar Lübeck

Ontbijt met zeehonden

Ook in de ochtend is de camping behoorlijk muggig. Ik breek mijn tent af, smeer brood en ga op zeehondenexpeditie.

Precies op de afgesproken tijd en plaats liggen de zeehonden te zonnen. Soms hoor ik ze, al komt het meeste geluid van de vogels die in een wand achter me nestelen.

Ik fiets het schiereiland af. Bij een museum koop ik twee versgebakken broodjes, eigenlijk vooral omdat er ook een kraan is en ik al een deel van mijn water op heb. Ze zijn verschrikkelijk compact.

Bij Wismar neus ik erg lang rond in een winkel en ontdek ik dat er een Neehoornspel bestaat. Ik picknick op een bankje in de oude haven en hoef van mezelf niet langs alle gebouwen via de authentieke kinderkopjes.

Ik zie een hertje en een dorp met precies dezelfde vakantiehuizen als gister. Door het gehobbel ben ik ergens een banaan kwijtgeraakt.

Het is hard werken vandaag. De weg is niet overal even goed en wel behoorlijk heuvelachtig. Ik snijd een klein stukje af en zie in de verte dat ik daardoor parapenters miste. Ik sluit vriendschap met een bok door hem lekkere plantjes te voeren.

Bij de kaartautomaat voor de ferry kun je niet in één keer een kaartje voor jezelf en voor je fiets uit de automaat trekken, lekker handig.

Net als bij eerdere grote Duitse badplaatsen moet je in Travemunde betalen om op het strand te mogen liggen. Mansplaining is van alle tijden.

Ik heb het vermoeden dat ze bij de campingreceptie op me hebben zitten wachten, want vijf minuten nadat ik ben aangekomen gaat ie dicht. Er is een oplaadkast inclusief alle mogelijke stekkertjes die je nodig zou kunnen hebben.

In de schemer eet ik wat en daarna zet ik mijn tent op. Als ik mijn telefoon op ga halen snap ik waarom ik een alternatieve plek kreeg. Bij het eigenlijke tentenveld zitten een paar gasten meer dan overdreven luidruchtig te gamen.

84 km en een boot naar Ivendorf bij Travemunde

Och alla söta myggor

Voor tien uur moet ik van de camping zijn, en dat lukt, maar vervolgens winkel ik in de naastgelegen supermarkt en ontbijt ik uitgebreid bij een picknickbank zodat ik toch pas om twaalf uur echt ga fietsen. Duitse winkels zijn slecht voor mijn pakvolume.

Het is minder druk dan gister, er is meer asfalt en wat meer glooiing, Het is geen Zweden maar verder wel prima.

Met hooibalen kun je gezelliger dingen doen dan ze in brand steken op de snelweg.

Op een leuke dagafstand zijn veel volle campings en een niet reagerende. Ik boek een camping die ik al voor gister overwoog. Die is een beetje dichtbij, maar dan fiets ik morgen wel wat langer. Er schijnen veel muggen en met een beetje geluk ook zeehonden te zijn.

In de verte zie ik mijn schiereiland voor vanavond al. De camping is nieuw en nog niet helemaal af. Een zevenjarig meisje verkoopt me bier en vraagt of ik een gummibeertje wil. Het is druk bij de receptie.

De zin die ik heb om te zwemmen gaat over als ik meer dan twintig oorkwallen tegenkom in het ondiepe water. Dit is de enige keer dat ik niet met mijn hoofd onder water ga.

De douche telt 240 seconden af en daarna ook een waterstop van 180. Tussendoor kun je het water pauzeren en zo is vier minuten genoeg.

Het uitzicht is goed, maar alle muggen die ik in Zweden niet tegenkwam zitten hier. Ze zijn bloeddorstig en onverwacht dol op mij. Ik gooide thuis de tijgerbalsem uit mijn ehbozakje en herinner me nu dat die niet mee moet voor mijn spieren maar tegen de muggen.

Muggen wegwapperend gooi ik mijn bier per ongeluk vol in mijn kruis. Natuurlijk heb ik de broek aan die ik schoon genoeg achtte om donderdag in de trein te dragen.

Ik duik vroeg mijn tent in om aan de beesten te ontkomen.

30 km naar Werder

Druk aan zee

Heel goed heb ik niet geslapen en een uur voor aankomst word ik alweer gewekt. Fietsers mogen ook als eerste van de boot. Om één over zeven ben ik in Duitsland.

Ik heb er nog niet echt zin in vandaag en hoop dat ontbijten helpt. De hele dag zal ik twijfelen en controleren of mijn banden op spanning blijven. Niet voor het eerst heeft dat meer te maken met mijn gemoedstoestand dan met hun staat.

Eenmaal aan zee ga ik voor koffie met koek bij een volkstuinencomplex. Aan het einde van de ochtend zitten daar veel mannen te kaarten met een biertje.

Ik eet meloen met uitzicht en heb nog steeds geen puf, ook niet om de bramen te plukken die hier wel rijp zijn. Vandaag blijft taai. Dat er op deze zondag ontzettend veel mensen op pad zijn helpt niet.

Voor de Neehoorn ben ik helaas op de verkeerde dagen hier; superdepuper grappig zou dat zijn geweest. Geheel in stijl vind ik bijna alles stom vandaag: behalve alle dagjes-in-de-weg-fietsers zeker ook hoe fietspaden bij een wegovergang nooit aansluiten op de hoogte van het wegdek.

Gelukkig heeft de camping in een veel te grote kuurbadplaats plek. Er zijn minstens twaalf verschillende plaatsgroottes en tarieven. Het lichtblauwe vlak is het tentenveldje. Bij de strandopgang krijg ik antwoord op vragen die ik niet had.

De zee is heerlijk. Het strand is niet meer druk, want de rest van de wereld ging op een gewoon tijdstip naar zee. Terwijl ik Duits klets met een negenjarig meisje vraagt ze of ik Duits spreek. Tot zover mijn talenkennis.

Ik ga uit eten en mag nog net bestellen voor de keuken dicht gaat.

Op de boulevard met reuzenrad en bar is vermaak. Een oude artiest zingt een Duits lied over Johnny Depp en de dansvloer is een familiedisco. Voor Atemlos durch die Nacht moet zijn leesbril op. Nou wil ik mensen met een leesbril niet belachelijk maken, maar hoe moeilijker de tekst wordt, hoe zachter hij zingt. De Black Eyed Peas lijken te lastig.

Duitse kinderen maken meer herrie dan Zweedse. Het is enorm afgekoeld en lijkt veel eerder donker, maar ik weet dat dat maar een beetje zo kan zijn.

54 km naar Kühlungsborn (‘Bis 1938 Arendsee’; kennelijk ligt de gemeentelijke herindeling hier nog steeds gevoelig.)

Zoek de verschillen

De zee is koud en voor Zweedse begrippen onstuimig. Ik dompel me even onder.

Ten oosten van Ystad zijn er veel strandhuisjes en badbryggar en maak ik een actiefoto.

De vuurtoren van Ystad is sinds mijn geboortejaar buiten werking. Hoewel hij niet heel hoog is oogt de trap behoorlijk eindeloos.

Ik fiets vlug naar de boekhandel die zo sluit. Alle winkels die geen supermarkt zijn lijken op zaterdag om drie uur dicht te gaan. In het centrum worden de straten afgezet voor een blusdemonstratie van de brandweer, maar ik moet met flink wind tegen nu toch echt richting Trelleborg.

Oorspronkelijk was mijn plan om van Ystad over te steken naar Sassnitz en omdat ik langs de hele zuidkust wilde fietsen nam ik de eerste ochtend een bus van Trelleborg naar Ystad. Nu ik met de ferry van Trelleborg naar Rostock terugkeer fiets ik het stuk dat ik niet wilde missen een tweede keer.

Een ree rent naar zee. Bij de boom die in drieënhalve week iets minder hartvormig werd vergat iemand zijn picknick. Mijn pony is in die tijd nog steeds niet hersteld van een kapper die veel praatte en slecht luisterde.

Natuurlijk stikt het van de ganzen in de buurt waar Nils Holgersson vandaan komt. Bij Hörte kijk ik wederom een tijdje naar de aalscholvers.

Makelaars adverteren hier vaak met hun eigen foto, ook als hun ouders fan waren van de Flintstones.

Te laag bij de grond om te durven eten zie ik een paar rijpe bramen, maar de meeste zijn nog helemaal groen. Ik pauzeer weer bij de oma van Uma.

De zon staat laag en even zie ik weinig. Gelukkig ligt het fietspad vrij van de weg. Behalve mooie luchten levert fietsen in de avond ook veel konijnen op, en dit keer een bijzonder exemplaar.

Als ik een laatste ansicht schrijf bij het station van Trelleborg begint het uit het niks te plenzen. Gelukkig stopt het ook weer snel, want ik moet zoeken waar fietsers kunnen inchecken voor de boot. We mogen als eerste aan boord. Deze keer heb ik een bovenbed.

63 km en een boot naar Rostock

De Fietsvakantie Podcast

Tussen Simrishamn en Ystad werd ik door Henrik Kos geïnterviewd voor zijn Fietsvakantie Podcast. Dat ik na al mijn uitlegfilmpjes voor leerlingen toch nog wat gespannen was om mezelf terug te horen slaat natuurlijk nergens op. Luister vooral naar het leuke gesprek dat we hadden!

De Fietsvakantie Podcast aflevering 105: In Zweden Zijn

Henrik monteerde Pippis Sommarsången in de podcast en ik maakte een fout: Malmö ligt niet op Kattegattleden, maar op Sydkustleden. (En misschien is het een beetje lomp dat ik niet zelf op iemand die ‘help mij’ roept afstapte, maar hee, ik ben midden in de nacht niet op mijn helderst en/of moedigst, en misschien belde ik niet 112 maar het gewone politienummer, dat weet ik niet meer.)

In Zweden fietste ik Sydkustleden, Kattegattleden, Sverigeleden 29 en Sydostleden. Sydostleden en Sydkustleden zijn gebundeld in één routeboekje en er is een apart boekje voor Kattegattleden. Je kunt ze naar Nederland laten opsturen en ze zouden ook verkrijgbaar moeten zijn bij het Zweedse VVV. Van Sverigeleden 29 had ik alleen een gps-track. Alle routes zijn goed gemarkeerd in beide richtingen.

Van alles op herhaling

In de ochtend ontdek ik toch weer een teek: ik heb een wondje bij mijn tenen en er loopt er een voldaan door de tent. Ik eet een mandarijn met twintig pitjes.

Ik koop een zak eerste appels van de oogst. Er staat alleen een Swishcode om te betalen, maar ik vertrouw erop dat mijn muntgeld gevonden wordt. Terwijl ik de eerste eerste appel eet, knapperig en een beetje zuur, is er plots een gemeen hellinkje de badplaats uit. Eten en klimmen is een slechte combinatie.

Omdat ik vandaag om onverklaarbare redenen last heb van FOMO fiets ik omlaag naar Prästens badkar. Ik ben niet de enige die flink moet zoeken waar de priester precies in bad gaat.

Een dorp verderop loop ik een stukje richting Valhalla, een rotspartij vanaf waar veel in zee wordt gedoken, al is voor mij onduidelijk hoe veilig dat is, en in Simrishamn bekijk ik voor het eerst deze zomer een kerk van binnen. Op een pleintje zie ik wat hindernissen om te spelen dat je paard rijdt. In Finland is dat een enorm populaire hobby, maar hier zag ik het amper.

Ik fiets de Sydostleden uit en ga verder over het begin van de Sydkustleden.

Ik vind het benauwd en ik schiet niet op. Dat laatste is natuurlijk mijn eigen schuld. Zoals voorspeld regent het een tijdje.

Graan en veldbloemen blijven me bekoren. In Borrby ruikt het naar lavas/maggi. De betonmeisjes maken beelden voor in de tuin. Ik betwijfel of ze net zo’n begrip zijn als de wiskundemeisjes.

De laatste uren is het droog en fiets ik met wat tegenwind. Mijn humeur is een stuk zonniger nu. Ik zet mijn Zweedse afspeellijst op repeat, zing vals mee en geniet van het mooie licht.

Wederom wagen wat kleine kikkertjes de oversteek. Waarom de ene kant van het fietspad levensgevaarlijk veel aantrekkelijker is dan de andere is mij niet duidelijk.

72 km naar Nybrostrand bij Ystad

In de rij voor het trapje

Eigenlijk had ik een camping op honderd kilometer afstand bedacht voor vandaag, maar ik besluit voor die op tachtig kilometer te gaan, want gister bier en het wordt warm.

Bij het ontbijt eet ik een paar stukjes ingelegde haring en twee Zweedse balletjes.

Langs een minibieb en het theater fiets ik de stad uit. Een oude man draagt een t-shirt met daarop ‘This is my parkour shirt’.

De haven van Åhus ligt vol luxe jachten en de hele omgeving heeft wat jetsetterigs. Ik tref gelukkig meer schaduw dan gister.

Verderop golft de zee echt. Ik besluit een stuk af te steken zodat ik vanavond nog kan zwemmen.

Ik kampeer in een regio vol appelboomgaarden. Het is heel heet en op de camping hangt iedereen lamlendig rond de tent. Ik regel een camping voor morgen, eet de meloen die ik al twee dagen meefiets en zet dan de tent op.

Op zoek naar een goed zwemstrandje stuit ik op live muziek. Een oude hippie vertelt dat hij veel liedjes voor zijn nieuwe vlam heeft geschreven. Ik ben geen fan. Het strand en vooral ook de zee ogen op veel plekken nogal rotsig en onaantrekkelijk en ik google waar de beste zwemplek is.

Opzij van de haven is een platform met twee trapjes. Verschillende generaties komen hier om even het bijzonder koude water in te gaan. Als je het water in gaat houdt iedereen zonder woorden het trapje vrij zodat je er ook weer snel uit kunt. Af en toe waagt iemand het om van trapje naar trapje te zwemmen. Ik blijf een hele tijd op deze geweldige plek.

68 km naar en in Kivik

Terrasjes met vrienden

De eerste aalscholver is al aan het vissen en ik ga nog even zwemmen.

Ik neem al mijn spullen door en maak een zak met de dingen die ik de komende weken niet nodig heb; ze mogen mee naar Nederland met Erina en Ton. Behalve het Zweedse boek dat ik in Nederland verder ga lezen, zijn dat wat kleren en souvenirs.

Een kano op het dak ziet er heerlijk uit, en ton sur ton oogt het nog fijner.

De route is mooi. Ik fiets langs het spoor, maar er gaan hier niet heel veel treinen, en weer langs geurende kamille.

Autoverkeer is in Zweden zeer zelden buiten gehoorsafstand. Ik fiets lekker langzaam onder de sproeiers door.

Schaduw is schaars vandaag. Ik fiets een perron op om op een bankje uit de zon te kunnen.

Het is bijna kermis in Kristianstad. Ik heb een hotel geboekt voor vannacht. Het Zweedse roddelblad dat ik er vind is helaas van jaren terug.

Ik ontmoet Ton en Erina op het terras van hun hotel. Zij reizen door Zweden en Denemarken en we zijn alledrie blij elkaar te zien. Het is bijzonder om weer enorm te kunnen kletsen zonder woorden te hoeven zoeken. We wandelen door de stad, of eigenlijk wandelen we de stad uit en weer in.

We eten lekker en gaan dan naar een terras waar de muziek steeds luider wordt. Wij verhuizen voor het puberfeest echt losbarst.

32?? km naar Kristianstad (Ik vergat mijn dagafstand te noteren voor ik bier ging drinken.)